User Defined Function in Stream Analytics

Azure Stream Analytics provides a great solution for temporal queries of streams of data. The query language is pretty simple, especially if you have a background in SQL queries.

The list of built-in functions is a long list, ranging from aggregation, analytics, geospatial, records, scalars to the recently introduced anomaly detection.

But what if you want to write your own functions?

Stream Analytics supports three types of custom functions:

  1. user-defined functions (UDF) written in Javascript
  2. user-defined aggregates (UDA) written in Javascript
  3. Machine learning endpoint disguised as functions

In this blog, I will show how easy it is to write and use your own custom logic in a Stream Analytics job. We will look at the user-defined functions.

Continue reading “User Defined Function in Stream Analytics”

Advertenties

Using Node.js to access Azure IoT Hub

By now the Cloud strategy of Microsoft must be very clear. It’s not about Windows, it’s not about Office, it’s not about Microsoft programming languages even. Microsoft is opening up towards all devices, operating systems, programming platforms, etc. Everybody is welcome in the cloud.

Although this is going on for quite some time, it is still a surprise for quite a few non-Microsoft developers. So today I decided to program against the Azure IoT Hub using another language, just to check out their experience.

Microsoft supports multiple programming languages, there are multiple SDK’s available:

If your favorite language is not listed here, but it talks MQTT, AMQP or HTTP, chances a big you can build your own SDK.

Today I picked up Node.js because I know a bit of javascript 🙂 Let’s check out what Javascript developers have to do to connect to an Azure IoT Hub.

Continue reading “Using Node.js to access Azure IoT Hub”

Introduction to Tessel combined with Azure EventHub

Last month, during the Azure Bootcamp, I was introduced in programming the Tessel.

This device is a fairly cheap IoT programming board and for me, the most remarkable feature was that it was running on JavaScript.

WP_20150425_004

Yes, everybody with the basic understanding of JavaScript can start programming the Tessel.

My main goal for  that day was putting some effort in Azure EventHubs but first I did the ‘hello world’ of the Tessel called Blinky.js

// Import the interface to Tessel hardware
var tessel = require('tessel');
// Set the led pins as outputs with initial states
// Truthy initial state sets the pin high
// Falsy sets it low.
var led1 = tessel.led[0].output(1);
var led2 = tessel.led[1].output(0);
setInterval(function () {
  console.log("I'm blinking! (Press CTRL + C to stop)");
  // Toggle the led states
  led1.toggle();
  led2.toggle();
}, 100);

It was not that intuitive to get this working (I had to install node.js etc) but the convenience of JavaScript is very nice. So just follow the scripted examples.

Then I tried out and combined two other hands-on labs:

These HOLs helped me to explore how I can send messages to the EventHub. And I was surprised how easy it was to send JSON data into the EventHub. And now I can imagine how the EventHub is just a VERY BIG bucket in which Azure MessageBus messages are off-loaded. And I can image how the data can be investigated by StreamInsight for a couple of days before the data gets steel and is deleted.

So finally, just for fun, I came up with this continuous probing and sending:

var https = require('https');
var crypto = require('crypto');
var climatelib = require('climate-si7020');
var tessel = require('tessel');
var climate = climatelib.use(tessel.port['A']);

climate.on('ready', function () {
  console.log('Connected to si7005');
});

climate.on('error', function(err) {
  console.log('error connecting module', err);
});

// Event Hubs parameters
console.log('----------------------------------------------------------------------');
console.log('Please ensure that you have modified the values for: namespace, hubname, partitionKey, eventHubAccessKeyName');
console.log('Please ensure that you have created a Shared Access Signature Token and you are using it in the code')
console.log('----------------------------------------------------------------------');
console.log('');

var namespace = 'SvdvEh-ns';
var hubname ='svdveh';
var deviceName = 'mytessel';
var eventHubAccessKeyName = 'SendRights';
var createdSAS = 'SharedAccessSignature sr=[...]';

console.log('Namespace: ' + namespace);
console.log('hubname: ' + hubname);
console.log('publisher: ' + deviceName);
console.log('eventHubAccessKeyName: ' + eventHubAccessKeyName);
console.log('SAS Token: ' + createdSAS);
console.log('----------------------------------------------------------------------');
console.log('');

var SendItem = function(payloadToSend){
  // Send the request to the Event Hub
  var options = {
    hostname: namespace + '.servicebus.windows.net',
    port: 443,
    path: '/' + hubname + '/publishers/' + deviceName + '/messages',
    method: 'POST',
    headers: {
      'Authorization': createdSAS,
      'Content-Length': payloadToSend.length,
      'Content-Type': 'application/atom+xml;type=entry;charset=utf-8'
    }
  };

  var req = https.request(options, function(res) {
    console.log('----------------------------------------------------------------------');
    console.log("statusCode: ", res.statusCode);
    console.log('----------------------------------------------------------------------');
    console.log('');
    res.on('data', function(d) {
      process.stdout.write(d);
    });
  });

  req.on('error', function(e) {
    console.log('error');
    console.error(e);
  });

  req.write(payloadToSend);
  req.end();
}

setImmediate(function loop () {
  climate.readTemperature('f', function (err, temp) {
    climate.readHumidity(function (err, humid) {
      console.log('Degrees:', temp.toFixed(4) + 'F', 'Humidity:', humid.toFixed(4) + '%RH');
      var payload = '{\"Temperature\":\"'+temp.toFixed(4)+'\",\"Humidity\":\"'+humid.toFixed(4)+'\"}';
      SendItem(payload);
      setTimeout(loop, 5000);
    });
  });
});

This code was enough to see how the EventHub was filled with data. I had no time to check out StreamInsight. But it seems very easy to write some SQL-like code to get the right information out of the hubs.

The biggest problem was the administration of all the namespaces, keys, connection strings and secrets of both the MessageBus and the EventHub. Sometimes I had to cut/copy/paste parts of connection strings but that was not that intuitive.

And the Tessel? It was real fun to play with. And the complete humidity/temperature sensor was easy to plug in (had to fix the code because it was referencing another module type). But somehow I missed the spider web of wires and components and the accidental reboots of the RaspberryPi 🙂

A special mention goes to the free service bus explorer. It was very exciting to see messages coming in live. Very useful for debugging too.

jsTreeview in ASP.NET MVC gevuld met Json action

Op dit moment heeft jQuery UI nog geen treeview control. Als alternatief zijn er enkele andere aanbieders van Treeview controls. In het verleden heb ik al eens bericht over de Telerik controls. Deze kan ik zonder meer aanbevelen maar helaas zijn de gratis extensies alleen voor open source projecten toe te passen.

Een andere treeview is de jsTreeview. Deze is heel aardig (ondersteunt ajax, de jQuery themes en bv. ook checkboxes). Helaas is de deocumentatie nogal fragmentarisch. Daarom geef ik hier een opstap hoe jsTreeview is toe te passen in ASP.NET MVC. We maken hierbij gebruik van Json actions om de kinderen op te vragen vanuit de controller.

Stap 1: Bestanden plaatsen

Haal eerst de laatste versie op vanaf http://www.jstree.com/ . Dit is de versie pre 1.0 fix 2.

Plaats in het ASP.NET MVC4 project de jquery.jstree.js in de \Scripts map.

Plaats d.gif (voor ie6 gebruik), d.png, styles.css en throbber.gif in \Scripts\themes\treeview map.

Stap 2: bundles aanpassen

Vul de bundles aan in de BundleConfig.cs:

bundles.Add(new StyleBundle("~/Scripts/themes/treeview").Include(
                         "~/Scripts/themes/treeview/style.css"));
bundles.Add(new ScriptBundle("~/bundles/jqueryplugins").Include(
                        [skip other plugins],
                        "~/Scripts/jquery.jstree.js"));

En deze bundles moeten op de _Layout.cshtml aangeroepen worden:

…
 @Styles.Render("~/Scripts/themes/treeview")
…
</head>
<body>
…
 @Scripts.Render("~/bundles/jquery", "~/bundles/jqueryui", "~/bundles/jqueryplugins")
…

Stap 3: HTML placeholder

Plaats een placeholder op de _Layout.cshtml

<div id="treeviewEdit"> Tree view placeholder</div>

Stap 4: JavaScript

Plaats daarna het volgende  script onder aan de _Layout.cshtml pagina  om te worden uitgevoerd als de pagina laadt (dit moet dus in een javascript blok):

$(function () {
    $("#treeviewEdit").jstree({
        "json_data": {
            "ajax": {
                "url": "/Home/FillEditTree",
                "data": function (n) {
                    return { id: n.attr ? n.attr("id") : 0 };
                }
            }
        },
        "themes": {
            dots: false,
            icons: true
        },
        "plugins": ["themes", "json_data"]

    });
});

Deze jQuery functie zal op de treeview div losgelaten worden om het treeview tekenen te forceren.

Stap 5: de (view) modellen

We praten straks in Json formaat met de treeview, maar we willen dit in typed classes samenstellen. Voeg dus de volgende viewmodellen toe:

jstreeview1

De code wordt dan:

public class JsTreeModel
{
    public JsTreeData data { get; set; }

    public JsTreeAttribute attr { get; set; }

    // "open" or "closed" or null (not available for ajax)
    public string state { get; set; }

    public List<JsTreeModel> children { get; set; }
}
public class JsTreeAttribute
{
    public string id { get; set; }
}
public class JsTreeData
{
    public string title { get; set; }

    public JsTreeDataAttribute attr { get; set; }

    // "folder"  or "/" for no icon thus file
    public string icon { get; set; }
}
public class JsTreeDataAttribute
{
    public string href { get; set; }
}

Laatste stap 6: Controller action

Voeg de volgende action toe aan de controller. Deze geeft ter demonstratie als antwoord altijd de opgevraagde node met daaronder twee kinderen. De eerste keer wordt node 0 opgevraagd. het eerste kind heeft zelf ook kinderen (niet meegestuurd in deze aanroep) en de tweede heeft geen kinderen:

public ActionResult FillEditTree(int id)
{
    // just to show some nodes
    var rootId = id + 2;

    var children = new List<JsTreeModel>();

    // first child containing one or more children
    children.Add(
        new JsTreeModel
            {
                attr = new JsTreeAttribute { id = (rootId + 1).ToString() },
                data = new JsTreeData
                        {
                            title = "Child " + (rootId + 1).ToString(),
                            attr =
                                new JsTreeDataAttribute
                                    {
                                        href =
                                            @"\home\edit\"
                                            + (rootId + 1).ToString()
                                    }
                        },
                state = "closed",
            });

    // second child containing NO children
    children.Add(
        new JsTreeModel
            {
                attr = new JsTreeAttribute { id = (rootId + 2).ToString() },
                data = new JsTreeData { icon = "/", title = "Child " + (rootId + 2).ToString(), },
            });

    // de ‘root’
    var requestedSubTree = new List<JsTreeModel>();

    requestedSubTree.Add(
            new JsTreeModel()
            {
                attr = new JsTreeAttribute { id = rootId.ToString() },
                state = "open",
                data =
                    new JsTreeData
                        {
                            title = "Title " + rootId.ToString(),
                            attr =
                                new JsTreeDataAttribute { href = @"\home\edit\23" }
                        },
                children = children
            });

    return Json(requestedSubTree, JsonRequestBehavior.AllowGet);
}

Dit geeft het volgende plaatje (na enkele keren kinderen opvragen):

jstreeview2

Er zijn een aantal zaken die opvallen:

  • De ‘root’ moet standaard de state geopend (“open”) krijgen
  • Je moet dus onderzoeken of de getoonde kinderen op hun beurt ook kinderen hebben
    • De kinderen moeten standaard de state te openen (“closed”) krijgen als deze op hun beurt kinderen hebben.
    • Een kind zonder kinderen moet geen state krijgen (dus null). Dan komt er ook geen ajax call mogelijkheid.

Bonus stap 7: jQuery Thema

Als laatste in het rijtej plugins kan “themeroller” toevoegen worden.  Deze kan je toepassen als alternatief voor thema:

$(function () {
    $("#treeviewEdit").jstree({
        [skip],
        "themes": {
            dots: false,
            icons: true
        },
        "plugins": ["json_data", "themeroller"]
    });
});

Dit geeft een aardige uitbreiding op het standaard aanwezige thema:

jstreeview3

Bonus stap 8: cookies

Je kunt ook plugin “cookies” toepassen. Dan wordt bij een F5 de selectie bewaard en niet opnieuw opgevraagd. Maar de laatste kan ook op de server in de sessie onthouden worden en bij de initiële aanroep (node id is 0) toegepast kunnen worden.

Conclusie 

Deze plugin is heel aardig om voor weinig geld en snel een treeview toe te passen in ASP.NET MVC.

Seeing anything you like? Google translate does not work out? Drop me a note and I will translate this post.

Unittests voor MVC4 model validaties

Seeing anything you like? Google translate does not work out? Drop me a note and I will translate this post.

Dit is een vervolg op mijn eerdere blog: Custom client side validaties in ASP.NET MVC4

Als men vroeger (..) een MVC2 voorbeeld applicatie liet genereren dan kreeg men daar ook enkele custom validaties bij. Zo was er een validaties op het invoeren van tweemaal eenzelfde wachtwoord bij registratie. Dit voorbeeld werkte op class niveau om beide properties te vergelijken.

Een subtiele verbetering met de komst van MVC3 was dat dit opeens op property niveau ingesteld kon worden. Hierdoor was het mogelijk om de tekst van de validatie naast het tweede wachwoord veld te tonen.

Helaas wordt deze custom validatie niet meer gegenereerd maar is deze in het ASP.NET MVC framework als de CompareAttribute opgenomen. Gelukkig is ASP.NET MVC tegenwoordig open source en kan de broncode gedownload worden van http://aspnetwebstack.codeplex.com/SourceControl/changeset/view/3007f73f8cb2 (adres kan veranderen).

Door hier eens in te duiken heb ik een vergelijkbare validatie gebouwd. Deze controleert ook twee velden en wel of deze in de juiste volgorde gevuld zijn. Het tweede veld mag niet gevuld worden als de eerste nog niet gevuld is.

valunit1

De client side code is als volgt:


[AttributeUsage(AttributeTargets.Property, AllowMultiple = false)]
public class CompareSequenceAttribute : ValidationAttribute, IClientValidatable
{
  private const string DefaultErrorMessage = "Fields {0} and {1} must be filled in the right sequence.";

  public CompareSequenceAttribute(string otherProperty)
    : base(DefaultErrorMessage)
  {
    if (otherProperty == null)
    {
      throw new ArgumentNullException("otherProperty");
    }

    OtherProperty = otherProperty;
  }

  public string OtherProperty { get; private set; }

  public string OtherPropertyDisplayName { get; internal set; }

  public override string FormatErrorMessage(string name)
  {
    return String.Format(CultureInfo.CurrentCulture, ErrorMessageString,
              name, OtherPropertyDisplayName ?? OtherProperty);
  }

  protected override ValidationResult IsValid(object value,
                         ValidationContext validationContext)
  {
    PropertyInfo otherPropertyInfo =
              validationContext.ObjectType.GetProperty(OtherProperty);

    if (otherPropertyInfo == null)
    {
      return new ValidationResult(String.Format(CultureInfo.CurrentCulture,
                     "Unknown {0} to compare with", OtherProperty));
    }

    object otherPropertyValue = otherPropertyInfo.GetValue(
                            validationContext.ObjectInstance, null);

    if (!string.IsNullOrWhiteSpace(value as string)
         && (string.IsNullOrWhiteSpace(otherPropertyValue as string)))
    {
      if (OtherPropertyDisplayName == null)
      {
        OtherPropertyDisplayName = ModelMetadataProviders.Current.
             GetMetadataForProperty(() => validationContext.ObjectInstance,
                  validationContext.ObjectType, OtherProperty).GetDisplayName();
      }

      return new ValidationResult(FormatErrorMessage(validationContext.DisplayName));
    }

    return null;
  }

  public IEnumerable<ModelClientValidationRule> GetClientValidationRules(
                    ModelMetadata metadata, ControllerContext context)
  {
    if (metadata.ContainerType != null)
    {
      if (OtherPropertyDisplayName == null)
      {
        OtherPropertyDisplayName = ModelMetadataProviders.Current.
                 GetMetadataForProperty(() => metadata.Model,
                         metadata.ContainerType, OtherProperty).GetDisplayName();
      }
    }

    var rule = new ModelClientValidationRule()
    {
      ErrorMessage = FormatErrorMessage(metadata.GetDisplayName()),
      ValidationType = "comparesequence",
    };

    rule.ValidationParameters.Add("other", OtherProperty);

    yield return rule;
  }
}

De bijbehorende JavaScript zier er dan zo uit:

// validation name must be equal to the ValidationType in the ModelClientValidationRule

$(function () {
  jQuery.validator.addMethod('compareSequence', function (value, element, param) {
    var other = param.other;
    var otherInput = $(element.form).find(":input[id='" + other + "']")[0];

    if (value != null
      && value.length > 0
      && (otherInput.value == null || otherInput.value == '')) {
        return false;
    }

    return true;
  });

  jQuery.validator.unobtrusive.adapters.add(
               'comparesequence', ['other'], function (options) {
    var params = {
      other: options.params.other
    };

    options.rules['compareSequence'] = params;

    if (options.message) {
      options.messages['compareSequence'] = options.message;
    }
  });
} (jQuery));

Maar kunnen we deze code ook unittesten? Ja, en best eenvoudig!

De client side script unittesten is hier dan niet mee ondersteund maar de server side validatie test zal ik tonen. Overigens, heeft iemand ervaring met JavaScript unittest frameworks?

Nu is het zo dat een Validatie class een publieke IsValid methode heeft.  Helaas is het simpel aanroepen van die IsValid() methode niet voldoende, Deze validatie heeft namelijk een ValidationContext nodig om bij de waarde van de andere property te komen en die context is lastig te injecteren.

En een viewmodel met een attribuut er op mocken is ook lastig. Dus ik heb maar voor stubs gekozen.De stub ziet er dan zo uit:



public class ViewModelToValidateCompareSequenceStub
{
  public string FirstPropertyName { get; set; }

  [CompareSequence("FirstPropertyName")]
  public string SecondPropertyName { get; set; }
}

En hiermee kan ik prima unittesten. Hier is een test waarbij de validatie goed gaat:

[TestMethod]
public void CompareSequenceFirstFilledSecondFilledReturnsTrue()
{
  //// ARRANGE

  var model = new ViewModelToValidateCompareSequenceStub {
        FirstPropertyName = "Bla", SecondPropertyName = "Bla" };

  //// ACT

  var actual = Validator.TryValidateObject(model,
            new ValidationContext(model, null, null), null, true);

  //// ASSERT

  Assert.IsTrue(actual);
}

En hier is een test waarbij het valideren fout gaat en dus een false teruggeeft:

[TestMethod]
public void CompareSequenceFirstNullSecondFilledReturnsFalse()
{
  //// ARRANGE

  var model = new ViewModelToValidateCompareSequenceStub {
                                   SecondPropertyName = "Bla" };
  var results = new List<ValidationResult>();

  //// ACT

  var actual = Validator.TryValidateObject(model,
         new ValidationContext(model, null, null), results, true);

  //// ASSERT

  Assert.IsFalse(actual);
  Assert.IsNotNull(results);
  Assert.AreEqual(1, results.Count);
  Assert.AreEqual(
    "Fields SecondPropertyName and FirstPropertyName must be filled in the right sequence.",
                             results[0].ErrorMessage);
}

Zoals te zien is, test ik ook op de specifieke foutmeldingen. Ik kan bv. ook een melding krijgen dat de opgegeven property niet bestaat. En er kunnen zelfs meerdere validaties gefaald hebben.

Conclusie

Het unittesten van validaties op viewmodellen is eenvoudig als men gebruik maakt van stubs. Enige nadeel is dat er geen controle is over de waarden die op de attributen ingesteld worden. Er moet dus voor andere varianten aparte stubs ingevuld worden.

Custom client side validaties in ASP.NET MVC4

Seeing anything you like? Google translate does not work out? Drop me a note and I will translate this post.

Kijk voor een vervolg op deze blog naar: Unittests voor MVC4 model validaties

Eén van de meest onderschatte aspecten van gebruikersvriendelijke websites is het toepassen van validaties. Validaties kunnen teruggevonden worden op drie locaties:

  1. Validaties diep de businesslaag (of zelfs in de datalaag)
  2. Validaties op het ASP.NET MVC (view-)model welke op de server gevalideerd worden door de controller
  3. Validaties welke op de client uitgevoerd worden via JavaScript.

De validaties uit 1 zijn lastig om te valideren zonder een daadwerkelijke aanroep van de onderliggende lagen van de website.

Voor de twee andere varianten geldt dat niet. De validaties uit 2 zijn geschreven in .Net code, de validaties uit 3 zijn geschreven in JavaScript. ASP.NET MVC maakt het mogelijk om eenzelfde soort validatie aan elkaar te laten refereren. Hierdoor kan via de Razor view engine de HTML/Javascript voor de client side validatie aangemaakt worden als een eigenschap op het (view-)model een server side validatie implementeert…

Hier volgt een stappenplan voor het schrijven van een Custom Client Side Validatie.

Stap 1

Eigenlijk overbodig, deze opties staan tegenwoordig standaard aan,  maar in de web.config moet het toepassen van client validaties aan staan. Controleer dus of de volgende twee opties op true staan:


<appSettings>

…

<add key="ClientValidationEnabled" value="true" />

<add key="UnobtrusiveJavaScriptEnabled" value="true" />

</appSettings>


Stap 2

Laten we eerst de server side validatie aanmaken. Ik heb als voorbeeld bij gebrek aan inspiratie een validatie geschreven die de minimale lengte van een string property controleert. De server side validatie is volgt:

[AttributeUsage(AttributeTargets.Field | AttributeTargets.Property, AllowMultiple = false, Inherited = true)]
public sealed class ValidateMinimalLengthAttribute : ValidationAttribute
{
    private const string DefaultErrorMessage = "{0} must be at least {1} characters long.";

    public ValidateMinimalLengthAttribute()
        : base(DefaultErrorMessage)
    {
    }

    public int MinimalLength { get; set; }

    public override string FormatErrorMessage(string name)
    {
        return String.Format(CultureInfo.CurrentUICulture, ErrorMessageString, name, MinimalLength);
    }

    public override bool IsValid(object value)
    {
        var valueAsString = value as string;

        return (string.IsNullOrEmpty(valueAsSString)) || valueAsString.Length >= MinimalLength;
    }
}

Stap 3

Deze validatie is direct toe te passen op ons model:

public class CustomerModel
{
    public int Id { get; set; }

    public string Name { get; set; }

    [Display(Name = "City")]
    [ValidateMinimalLength(MinimalLength = 10)]
    public string Address1City { get; set; }
}

Stap 4

En deze validatie kan op de controller gecontroleerd worden:

public class CustomerController : Controller
{
    public ActionResult Create()
    {
        return View(new CustomerModel());
    }

    [HttpPost]
    public ActionResult Create(CustomerModel model)
    {
        if (ModelState.IsValid)
        {
            // model is valid
        }
        else
        {
            // model is invalid
        }

        return View();
    }
}

Het toevoegen van server side validaties is dus tamelijk eenvoudig. Laten we nu aan de client side validatie gaan werken…

Stap 5

Om te beginnen moeten we aan de bestaande validatie kennis meegeven dat er een client side validatie beschikbaar komt. We laten de ValidateMinimalLengthAttribute de interface IClientValidatable implementeren:


[AttributeUsage(AttributeTargets.Field | AttributeTargets.Property, AllowMultiple = false, Inherited = true)]
public sealed class ValidateMinimalLengthAttribute : ValidationAttribute, IClientValidatable
{
  …

  public override string FormatErrorMessage(string name)
  {
    …
  }

  public override bool IsValid(object value)
  {
    …
  }

  public IEnumerable<ModelClientValidationRule> GetClientValidationRules(
    ModelMetadata metadata,  ControllerContext context)
  {
    //// from metadata: ShortDisplayName > DisplayName > PropertyName
    var messageNameDisplayName = (!string.IsNullOrWhiteSpace(metadata.ShortDisplayName))
               ? metadata.ShortDisplayName
               : metadata.DisplayName;

    var messageName = (!string.IsNullOrWhiteSpace(messageNameDisplayName))
               ? messageNameDisplayName
               : metadata.PropertyName;

    var rule = new ModelClientValidationRule()
    {
      ErrorMessage = FormatErrorMessage(messageName),
      ValidationType = "minimallength",
    };

    rule.ValidationParameters.Add("minlength", MinimalLength);

    yield return rule;
  }
}

Deze implementeert de methode GetClientValidationRules welke een opsomming van uit te voeren validaties opgeeft. In ons geval geven we aan dat er op de client een validatie genaamd “minimallength” gerefereerd moet worden en we laten de eventueel te tonen errormessage doorgeven. Ook laten we MinimalLength integer doorgeven. Deze informatie zal door de Razor viewengine gebruikt worden om de HTML aan te maken voor deze unobtrusive validatie. We definiëren in de view:

<div>
  @Html.LabelFor(model => model.Address1City)
</div>
<div>
  @Html.EditorFor(model => model.Address1City)
  @Html.ValidationMessageFor(model => model.Address1City)
</div>

De uiteindelijk gegenereerd HTML ziet er dan zo uit:

<div>
  <label for="Address1City">City</label>
</div>
<div>
  <input data-val="true"
         data-val-minimallength="City must be at least 10 characters long."
         data-val-minimallength-minlength="10"
         id="Address1City"
         name="Address1City"
         type="text"
         value="" />
  <span data-valmsg-for="Address1City"
        data-valmsg-replace="true"></span>
</div>

Let op! Wat we hier zien zijn slechts enkele extra HTML attributen op een input veld. Dit is nog niet voldoende voor de validatie want we hebben nog niet eens de javascript functie geschreven!

Laten we dus snel verder gaan.

Stap 6

We moeten dus een functie schrijven die de lengte valideert en deze functie moet geregistreerd worden onder de naam ‘minimallength’. De volgende javascript voldoet hieraan:

// validation name must be equal to the ValidationType in the ModelClientValidationRule

$(function () {
    jQuery.validator.addMethod('minimalLength', function (value, element, param) {
        var minlength = param.minlength;

        if (value != null && value.length > 0 && value.length < minlength) {
            return false;
        }
        return true;
    });

    jQuery.validator.unobtrusive.adapters.add('minimallength', ['minlength'], function (options) {
        var params = {
            minlength: options.params.minlength
        };

        options.rules['minimalLength'] = params;

        if (options.message) {
            options.messages['minimalLength'] = options.message;
        }
    });
} (jQuery));

Wat we hier zien is de functie (met de hoofdletter in de naam) en de registratie ervan. Interessant is om te zien hoe de parameter ‘minlength’ doorgegeven wordt tijdens de registratie, tesamen met de message.

Stap 7

Maar deze code moet wel op de client beschikbaar gesteld zijn, en wel na het laden van bibliotheken van de jQuery validaties en de unobtrusive code.

Hiervoor kan handig meegelift worden met de ‘~/bundles/jqueryval’ bundle. In de bundle configuratie vullen we de validatie bundle aan met ons eigen script (deze heb ik in een aparte Validations map gestopt):

bundles.Add(new ScriptBundle("~/bundles/jqueryval").Include(
            "~/Scripts/jquery.unobtrusive*",
            "~/Scripts/jquery.validate*",
            "~/Validations/MinimalLength.js"
            ));

En, heel prettig, laat deze bundle nu net al standaard gerefereerd en dus geladen worden door views welke met de standaard Create en Edit templates aangemaakt zijn:

@model MvcApplication1.Models.CustomerModel
@{
    ViewBag.Title = "Create";
}
…
@section Scripts {
    @Scripts.Render("~/bundles/jqueryval")
}

Stap 8

Zo, nu kan alles getest worden. Start de website en ga naar de pagina waarin de validatie actief moet zijn. Controleer eerst even of de data-val attributen geplaatst zijn. Probeer vervolgens eens de client side validatie uit:

clientsideval1

Bonus

Ok, het werkt prima, maar hoe valideer je nu of de server side variant ook nog werkt? Schakel hiervoor in de web.config de ClientValidationEnabled uit. Hierdoor blijft de attributen voor unobtrusive script dus achterwege:

<div class=”editor-label”>
  <label for="Address1City">City</label></div>
<div>
<input id="Address1City"
       name="Address1City"
       type="text"
       value=""   />
<span>City must be at least 10 characters long.</span>
</div>

Conclusie

Client side validatie geeft een hele goede web-ervaring voor gebruikers van jouw site. Met de komst van MVC 3 is het toepassen van unobtrusive validaties een eenvoudige en mooie aanvulling van toe te passen technieken geworden voor de moderne webontwikkelaar. En deze validaties zijn keer op keer her te gebruiken over meerdere projecten.

Schrijf je in voor events in KnockoutJs

In mijn vorige blog heb ik laten zien hoe KnockoutJs fraai in Asp.Net MVC3 integreert. Zonder de werking van MVC3 te ondermijnen, kan nu voorkomen worden dat je JavaScript een spaghetti wordt.

KnockoutJs is namelijk een MVVM implementatie waardoor de opmaak (de DOM elementen) en de achterliggende JavaScript code van elkaar gescheiden worden. Wijzigingen in de DOM (invoer van tekst, een checkbox aanvinken, een button click, etc.) worden opgepakt door het ViewModel van KnockoutJs en andere controls reageren op die ViewModel wijzigingen door bindings.

Prima. Voorbeeldje:

Je kan met het omzetten van een checkbox een boolean waarde in het ViewModel manipuleren (via een binding) en die wordt dan weer ‘geobserveerd’ door een div. Die div wordt dan namelijk (afhankelijk van de boolean waarde) zichtbaar of onzichtbaar via de Visible binding.

(de onderstaande codevoorbeelden zijn aanpassingen op het voorbeeld uit de andere blog)

Op de Edit.cshtml zetten we een div met de binding:

<div data-bind="visible: IsScary">   
  Did you know? Addams's original cartoons were one-panel gags. 
  <br/>
  The characters were undeveloped and unnamed until later versions.
</div>

Dit werkt prima, maar wat als je die visible/invisible had willen oplossen met jQuery? Dan had je in code een .toggle() willen uitvoeren, of het willen oplossen via een .show() en een .hide() met eventueel een vertraging.

Een FOUT alternatief zou dan zijn om gebruik te maken van een extra dependentObservable…

Op de Edit.cshtml staat nu gewoon een div zonder binding:

<div id="didYouKnow">   
  Did you know? Addams's original cartoons were one-panel gags.
  <br/>
  The characters were undeveloped and unnamed until later versions.
</div>

En in de home.edit.js is het KnockoutJs ViewModel uitgebreid:

$(function () {
    var clientViewModel = ko.mapping.fromJS(serverViewModel);
 
    //skip some code
 
    clientViewModel.DoSomethingWhenTheScarybooleanChanges 
                      = ko.dependentObservable(function () {
        if (this.IsScary()) {
            $('#didYouKnow').show(500);
        }
        else {
            $('#didYouKnow').hide(250);
        }
        return 'dummy';
    }, clientViewModel);
 
    ko.applyBindings(clientViewModel);
});

Dit werkt prima. De div verdwijnt sneller dan dat deze weer getoond wordt als het vinkje aangezet wordt.

Pas dit niet toe!

Er is nu een directe koppeling tussen het ViewModel en een control op de pagina. Als het control verdwijnt of hernoemd wordt, dan moet het VIEWMODEL aangepast worden.

Het zelfde geldt voor code in de lees en schrijf ‘methodes’ op de property (read en write callbacks; zie example 1 in de KnockOut documentatie).

Er is een simpele en elegante oplossing!

Kijk, uiteindelijk moeten we ergens de code schrijven voor de show en de hide; daar is geen ontkomen aan. Maar we willen die code loskoppelen van het ViewModel. Het ViewModel mag hoogstens een seintje geven dat er iets veranderd mag worden. Maar wat er gaat veranderen, dat speelt zicht BUITEN het ViewModel af.

Wat we willen is een Event. En KnockoutJS kent events (zie Explicit Subscribing to Observables (onderaan de pagina))

Herschrijf de vorige code  naar de nieuwe ViewModel invulling:

$(function () {
    var clientViewModel = ko.mapping.fromJS(serverViewModel);
 
    // skip some code
 
    var isScarySubscription = 
        clientViewModel.IsScary.subscribe(OnIsScareChanged);
 
    ko.applyBindings(clientViewModel);
});
 

function OnIsScareChanged(isScary) {
    if (isScary) {
        $('#didYouKnow').show(500);
    }
    else {
        $('#didYouKnow').hide(250);
    }
}

Wat we hier zien is dat op het boolean veld IsScary een ‘event’ OnIsScaryChanged wordt geabonneerd. Dit abonnement wordt vertegenwoordigd door de variabele isScarySubscription. En we zien dat aan de functie heel netjes een boolean isScary wordt meegegeven die de nieuwe waarde van de checkbox bevat.

De functie met daarin directe referenties naar controls is nu dus netjes losgekoppeld van het ViewModel. Sterker nog, we kunnen de functie ook ‘fysiek’ loskoppelen van het ViewModel via code. Voer maar eens net achter de applyBindings de volgende regel uit:

isScarySubscription.dispose();

Als we nu de checkbox van waarde veranderen, dan gebeurt er met de div… helemaal niks. Het event is namelijk net zo snel ontkoppeld als weer gekoppeld aan de IsScary ‘property’.